o moscón

O señor Nuno Valiñas escribe un artigo contra o valente Anxo Lorenzo neste blog plural ao que non podo menos que contestar con vehemencia, aínda que non é tanto o ataque a Anxo ao que quero contestar senón as aparentemente graves insinuacións que ese tal Nuno realiza contra o noso Presidente e contra a súa Equipa de Goberno.

.

Si, aparentemente graves, digo, porque en realidade non o son, pois acusa ao noso Presidente, Feijoo, de pretender ser o Presidente de todos os españois e que os seus colaboradores pretenden ser “alguén en Madrid”. ¿E que?. Que hai de malo en querer ser alguén en Madrid? ¿E non sería bo que un galego volvese a ser Xefe en Madrid?.

.

E ademais Feijoo está demostrando que vale para o cargo. Que non?. Acaso hai outro Presidente dunha comunidade autónoma que o sexa ao tempo tan de todos os españois?, ou que tan sequera o intente tanto coma el?. ¿Cal consegue defender os intereses comúns sen fixarse en localismos estériles?, e todo dende unha esquina como esta, que mirando o mapa da nosa querida España ben se ve que estamos nunha esquina e esa e non outra é a razón do noso atraso. Malia a axuda dos nosos connacionais a xeografía e a fronteira con Portugal íllannos.

.

Lembremos grandes fitos do noso Presidente Común, como aproveitar a conferencia de presidentes autonómicos para defender, non ao sector lácteo nin a construción civil de Navantía, senón a auga para Murcia.

.

Ou como conseguiu unir a defensa dese sector lácteo e a idea de España. Porque acaso subvencionou ás escasas empresas galegas, claramente sospeitosas, polo demais, de separatismo?. Cá. Como vai caer en localismos tan infames sabendo que hai empresas en Valladolid, como Queserías Entrepinares, que están dispostas a recibir subvencións a cambio de montar aquí empresas transformadoras do noso leite?. Que mellor integración española que a de que as nosas materias primas as exploten xentes de outros lugares con subvencións nosas?.

.

Por non falar do sector eólico, corrixindo o grave erro de utilizalo para potenciar o grupo das conserveiras galegas, ou potenciar a investigación e fabricación en Galicia de aeroxeneradores e industrias auxiliares ou iniciar o grupo lácteo galego, sempre o mesmo. Cá. Se hai empresas españolas como Iberdrola ou Gas Natural ou Endesa que xa controlan o negocio, para que cambiar?. Que gran amor o de Feijoo polas nosas grandes empresas comúns. Amor correspondido, como non podía ser menos, polos seus dirixentes, como Ignacio Galán, de Iberdreola.

.

Pero tamén defende ás nosas cousas, como non podía ser menos, que tamén é o presidente dos galegos. Como ás nosas cooperativas. Ás nosas, claro, non as separatistas que dicía antes. Con nomes nosos de toda a vida como La Arzuana, ou La Tierra Llana, que nome tan bonito ¿ou non? E que me din de Perpetuo Socorro, que nome tan español e tan Cristián, lembrando á Virxe? E ademais moi apropiado para unha cooperativa láctea do noso terruño. Ou o apoio ao noso idioma. Ao común, claro, non a ese inventado que falan os separatista. O español e a nosa cultura común, corrixindo erros anteriores como os apoios á selección galega ou aos separatistas de mancomún.

.

En resume, señor Nuno Valiñas: ¡Que gran presidente de todos os españois temos na Xunta!

.

Anxo Lorenzo está enfadado. Vamos, que opina que el non é un bedel nin un calquera senón o Responsábel da política lingüística da Xunta de Galicia, así, en maiúscula. El. E se Queremos Galego quere falar coa Xunta de Feijoo, con quen ten que falar é con el.

Ou sexa, que pretende ser o responsábel máximo desa política. O responsábel da retirada de apoio da Consellaría de cultura ao “Achegarte” (ex-cultur.gal), do despido pola Consellaría de presidencia de todos os que trallaban a prol do software en galego, da enquisa do galego da Consellaría de educación ou da retirada por todas as Consellarías da obrigación de coñecer (e, por tanto, de entender) o galego nas oposicións dos futuros traballadores públicos. En fin, o responsábel do ninguneo, cando non dos ataques directos, de todo un goberno á nosa lingua.

E coido que non. Que tal vez non sexa por falta de gañas do Anxo ese, pero o responsábel da actuación coordenada de varias consellarías é, claramente, o Presidente. Ese señor que preside a Xunta de Galicia mentres soña cos ollos abertos mirando cara a Moncloa.

Non sei se Anxo Lorenzo está de acordo coa política lingüística de Feijoo, pero si que semella que tamén soña cos ollos abertos, neste caso con que pinta algo nesa política lingüística. Política que, como se está a ver, definen unicamente eses que chegaron á Xunta co apoio de moitos galegos, pero coa única pretensión de “ser alguén en Madrid”.

O transparente e glorioso trunfo do Feijoismo

Ben se ve, señor Moscón, o moito que lle doeu o brillante e transparente trunfo das gloriosas forzas feijoistas. E antes de que mo diga vostede direino eu, ben sei que o mérito non foi só noso. Porque, sexamos sinceros, ¿quen non se ten queixado do bipartito?. Nós, a dereita española, os que queremos que as cousas funcionen ben, como sempre, sen homosexuais (fóra do armario, que nós respectamos a súa liberdade sempre que non nos queiran impor a súa presencia), nin abortos (legais, que son os que fan escándalo), nin laicismo (público, que en privado cada quen é libre de crer o que queira), nin divorcios, nin separatismos… Sobre todo sen separatismos, porque nós queremos a España e non permitiremos que ninguén nos impoña galeguismos trasnoitados. Si, hai que respectar a nosa liberdade de ser só españois, porque a liberdade é algo moi sagrado, eh?, quen non quere a liberdade?, veña, que levante a man para vergoña de todos os demócratas de verdade.

Pim,pam,pum…Quéixate do bipartito

Pero non, como digo non me refiro aos que de natural queixábanos do bipartito, un goberno que nos quería impoñer o separatismo e o comunismo e o ateísmo e a homosexualidade e o asasinato de neonatos e…. Non, refírome a eses mesmos separatistas e roxos e verdes e lilas e… Acaso non se teñen queixado do bipartito?. Que non?. Por exemplo, non se queixaban da falta de transparencia do concurso eólico? De imposicións na xestión dos incendios? De ataques á liberdade dos propietarios cos bancos de terras?…

Transparencia e seguridade xurídica na dedocracia

Analicemos señor Moscón, porque antes do bipartito os parques eólicos dábanse a dedo, que é un sistema difícil de criticar porque cando se inicia xa se rematou. Ademais era un sistema moi respectuoso coa liberdade. Cando menos coa liberdade do propietario do dedo, e do seu cuñado, ou curmán, ou o que fose, que lle tocaba o dedo, digo o parque. Por riba, as cousas estaban claras dende o principio, o que tamén é unha vantaxe, ou acaso non queremos transparencia no goberno? Pois que maior transparencia que aquela. Todo o mundo sabía que, vía cuñado ou curmán ou amigo ou que fóra, ao final, o parque, ou o dedo, tocaría libremente aos de sempre, Fenosa, Endesa, Iberdrola… sempre os mesmos e ao mesmo prezo, barato. E que dicir da seguridade xurídica?,  tocándolle sempre aos mesmos, quen quere maior seguridade? Non había motivo para queixarse.

A imposición do concurso público

E claro, chegan os do bipartito e impoñen unilateralmente outras regras de xogo que obrigan ás empresas a participar nun concurso público. E os que tiñan asegurada a adxudicación quéixanse, con razón, da imposición, porque se é publico poden participar outros e entón, onde queda a seguridade xurídica? e a transparencia no resultado?. E que me di do que querían impor co concurso? Contrapartidas económicas!!!. Imos ver, se os parques son un negocio privado  a que vén obrigar a compartilo coa Xunta, que son todos?. Non é iso a imposición comunista?. E a saber en que pensaban gastalo despois!. E esa obriga de ter que ofrecer un proxecto interesante para Galicia?, valente parvada!. Se o que interesa é o máximo beneficio empresarial, a que ven impoñer a empresas madrileñas ou vascas ofrecer proxectos como o de formar un grupo lácteo galego, un clúster das conserveiras ou  facer fábricas de xeradores eólicos en Galicia. Iso é ir contra a liberdade empresarial. Había que queixarse.

A liberdade da prensa libre e independente

Por riba algúns proxectos gañadores impoñían unha pa rozando unha futura zona natura, e outros, xa montados nunha zona natura, íaselles aumentar a potencia. Esas desfeitas ecolóxicas en zonas tan sagradas, para algúns, como as naturas, presentes ou futuras, tiñan que ser imperdoábeis. Así o viron, con grande intelixencia estratéxica, os nosos medios xornalísticos libres, eses mesmos que agora poden cantar as excelencias dunha piscifactoría en Cabo Touriñán, e nos informan de que non se pode ir contra o progreso, a transparencia e a liberdade, incluída a liberdade de prensa. Porque, non hai que defender a liberdade sempre?, non hai que defender a liberdade de Pescanova a instalarse onde lle pete?. Quéixese agora do bipartito, se quere

A liberdade,a dedocracia e a responsabilidade das túas decisións.

E a política de incendios?. Lémbrase. Antes a política contraincedios era clara e transparente. E moi respectuosa da liberdade, todo hai que dicilo. Chegaba o verán e cos cartos contra incendios contratábase xente. Ben, contrataban os concellos, libremente, cos cartos da Xunta. A dedo, claro, sen imposicións, o que, como defendemos antes, é un sistema moi transparente e respectuoso coa liberdade do propietario do dedo, que neste caso, ademais, era o alcalde, elixido por todos e, por tanto, podemos (e mesmo debemos!) dicir que respectuoso coa liberdade de todos. E, como dixemos, sen ningún tipo de imposición ao alcalde, e claro e transparente: Es amigo do alcalde, contrátate, es inimigo (político) do alcalde, non te contrata. Maior transparencia e liberdade imposíbel. E ademais didáctico, que ben se sabe que quen é libre tense que aterse as consecuencias da súa elección, sen dereito a queixarse

¿Quen sabe o que é a xestión da biomasa?

Pois nada, chegaron os do bipartito e liárono todo. Pois non se puxeron a dicir que os incendios hai que apagalos pero, sobre todo, hai que prevelos?, que hai que “xestionar a biomasa”?. Ganas de liala porque ¿alguén sabe que é iso de xestionar a biomasa?. Seguro que algunha imposición a alguén. E as cuadrillas contraincendios centralizadas na Xunta, coa desculpa de profesionalizalas e evitar o amiguismo? Que falta de transparencia. E, que pasa?. Tan malo é que un alcalde teña amigos?. Así é normal que a xente se queixase do bipartito.

Outras imposicións, fallas de transparencias e ataques a liberdade

E o dos libros de texto gratuítos. Onde quedaba a liberdade de subliñalos? E iso de pretender que os nenos galegos se poidan entender cos galegos que falan galego?. Que imposición. E esa afrenta á liberdade dos funcionarios de obrigalos, repito, obrigalos a entender, e incluso falar, o galego?. E esa imposición de escoitar programas de radio que fan pensar como Diario Cultural ou Aberto por Reformas?, Ou ese incongruencia de seguir coa cidade da cultura, cando antes, cando aínda se podía parar, a criticaran? ou a imposición aos promotores de construír vivendas dignas coas Normas do Hábitat? Ou iso de obrigar a non construír na costa?. Como non queixarse do bipartito?

Se non te gusta o que pasa, quéixate agora do bipartito!!

Obrigas e imposicións, ataques a liberdade, falla de transparencia. Si. A xente tiña motivos para queixarse, señor Moscón. Así que agora, se non está conforme, ¡a queixarse ao bipartito!.

Asinado. Don Paio.

Unha nova aportación do moscón. Parece que está experimentando co youtube ese.

Hoxe, reaparece o noso antigo fundador, omoscón. Aquí quedan dúas mostras da súa actividade:

1) 17 de maio de 2009, manifestacion historica en defensa da lingua 

2) E Feijoo reivindicándose “gardián do galego“

A nosa colaboradora Jiana Kepler ven de presentar, co seu peculiar estilo,  un pequeno texto no concurso de microrrelatos eróticos de Vieiros “Ferve a rede”.

Se na ocasión anterior escribíranos de forma que cada palabra se iniciase por unha letra correlativa do abecedario, nesta ocasión as primeiras letras de cada palabra forman as estrofas da canción “unha noite no muíño…”.

Un erotismo algo complicado, máis ben un quebracabezas, mais pregúntome, e pregúntovos, duraranos a semaniña enteira a nosa extraplanetaria amiga?. Quen será o afortunado?. E sobre todo, alguén entenderá o xogo?.

Ben, podedes lelo aquí ou, dende logo, na súa páxina:

Unha semaniña enteira…

 “As primeiras letras de cada palabra son a clave do relato”

 Unha Noite Húmida Amámonos

Nunha Obtusa Improvisación, Torpe, Efémera,

Nunha Obsesión.

Momentaneamente Unímonos, Ilusos, Nun Humillante Orgasmo.

Unhas Novas Habilidades Amatorias,

Notoriamente Obscenas, Innovan Técnicas Engaiolantes,

Navegan Orificios Naturais

E

Nudeces Ansiosas De Agarimos.

Unen Nocellos Honestamente Asépticos

Senos E Mamilas Ardentes, Nádegas Indecentemente Núas, Heterodoxos Asedios,

E Naufragan Tedios E Inícianse Rotas Alternativas

Incluíndo Sensuais Orxías

Sutís Innovacións

Que Urdirán Estratexias,

Exploracións,

Mutuas Unións Impetuosas, Nuns Heréticos Actos De Amor.

Hoxe únese a nós Jiana Kepler nun conto no que ela mesma é unha das protagonistas. O conto xa foi publicado hai máis de un ano, na páxina ovnis e isoglossas- Abecedário Progressivo

Como se pode apreciar cada palabra empeza por unha letra correlativa do abecedario:

Achegóuseme brillando con delicadeza. Eu finxía grampar habituais informes. “Jiana Kepler”, lin: “Misión: Neutralizala. Observación: Procurar que regrese. Sospeita: Temémonos unha vil xogada.”

Zigzagueamos ata Beta Centauri. Debía espiala furtivamente, gabándoa hipocritamente. “Información Jiana Kepler”, lin, “mentireira, neglixente, ocupou prazas que rebordaban seu territorio. Utilizou vixilancias xerais zarapalleiras, acumulou burocracias controladoras discretas e fatigosos galanteos humillantes”.

Interpretei: Jiana Kepler localizou mortais nativos organizados, precursores, quizais racionalmente superiores. Trazou unha vixilancia xeral zoolóxica, actualizou bibliografías, catálogos de especies, fenomenoloxías, guías, historiografías…

Inconsciente Jiana Kepler, lamentabelmente maniática, namorouse, obtusa, perdidamente. Quérea raptar. Si, traizoar universais valores, xerando zarangalladas. ¡Anhela bicala con dozura…!

Envexábaa. Francamente. ¡Gran heroína iconoclasta!. Jiana Kepler ligara mortal, nativa, orgánica, pero que rebordaba simpatía, tenrura, utopía. ¡Valente xuvenil zuna!

Non teño nada contra esquerda unida. Todo o contrario, é un partido que me cae ben, coas súas propostas progresistas tan necesarias, coa súa actitude non sectaria en Euskadi, a súa defensa, de sempre, do ecoloxismo, a muller, etc. Tamén con meteduras de pata como cando apoiou a Aznar, e ao Mundo, no seu ascenso á Moncloa, pero en xeral é positivo.

O que teño medo neste momento é que volvan a meter a pata con isto da reforma electoral. A noticia aparece en Vieiros e en GZnacion e a mesma parece alonxarse da análise de IU  en  Los porqués de un sistema electoral injusto, onde se avogaba por unha reforma que tomara como base a circunscrición unicamente estatal ou, preferentemente, autonómica.

En lugar disto, e segundo se le en Vieiros, propoñen incrementar o número de escanos en 50 que se repartirían nun sistema de restos que se adxudicarían nunha circunscrición única estatal. Non especifican moito máis pero enténdense que os escanos xa adquiridos, quedarían ata sumar os 350 actuais e que, a maiores, habería 50 escanos que se repartirían entre os votos sobrantes

Antes de manifestarme gustaríame ter un previsión de como quedaría o actual parlamento co último resultado electoral, pero non a teño e quero manifestar as miñas dúbidas. Non son bo estadístico, pero coido que beneficiaría aos partidos de “ámbito estatal”, especialmente a PP e Psoe. (por exemplo, os restos, despois de adxudicar escanos, de Galiza, non poden ser moitos sobre o total estatal de restos.). E, en principio non me vale o análise que coñezo de IU, e que reproduzo máis arriba, pois agora non falan de circunscrición estatal ou autonómica, senón de reparto de restos, nin tampouco falan de repartir entre 350 escanos, senón entre 50, que é moi distinto.

¿Alguén sabe onde buscar unha previsión de escanos coa proposta de IU e os datos das últimas eleccións?

Asdo. “Nuno Valiñas”

Despois de tanto tempo de espera inútil polo moscón, parece ser que hai algúns outros autores dispostos a escribir algo neste espazo infrautilizado. Xa veremos se o fan. De ser así, prestareilles unha páxina a cada un.